Vandaag schrijf ik en stukje omdat het even van me af moet...
Gisteren ging ik naar ziekenhuis voor onderzoek,
was verschrikkelijk slecht weer...
dus ik vertrok goed op tijd.
Ging nog bloempjes bestellen voor mijn vriendin die jarig was
en dan richting ziekenhuis.
Bijna daar kwam er een wagen van links , wou een straat inrijden en ramde de hele
voorkant van mijn mooie autootje...
Remmen was bijna geen optie omdat het misschien twee meter voor me gebeurde,
je probeert dat wel...maar bam...ik reed in zijn flank
Achter mij vloog het deel dat normaal opengaat als ik mijn dak open naar boven,
gaf een enorme klap, dacht dat ik achteraan ook nog eens gesandwicht werd...
Uitgestapt...de meneer stond letterlijk met zijn handen in zijn haar...
sorry, sorry...was al wat hij kon zeggen...
hij had me niet gezien...
Gelukkig konden we beide de zijstraat nog inrijden,
auto's aan de kant en papieren ingevuld en mijn DH gebeld.
Geukkig geen van beide gekwetst.
Dan in gietende regen naar uroloog,..
Was snel aan mij, maar bibberde zo hard ....
Fijne dokter...nog enkele onderzoeken in juli,
maar niks ernstig aan de hand.
dan is mijn DH me komen ophalen in ziekenhuis en me thuis gebracht..
kreeg niks meer uit mijn handen.
Heb de middag in de zetel onder een dekentje doorgebracht.
Nu ook nog flink verkouden, joeheee...
hoeveel kan een mens hebben...
heb bijna mijn grens bereikt moet ik zeggen.
Mijn auto is ondertussen in de garage,
er is nog herstelling mogelijk vogens garagist,
maar verzekering moet het ook nog willen,
mijn autootje (mijn eerste cabriootje) is 7jaar oud,,
maar heeft zeer weinig kilometers...
We zullen zien...
Morgen een huurwagen halen,
want kan niet zonder..
Nu toch maar even op naaikamertje omdat poetsvrouw de living onder handen neemt,
paar vingerhoedjes gestikt...
en plots zag ik de oude quilt van mijn overleden vriendin..
ik kreeg hem van haar toen ze van Belgie naar Israel vertrok.
Hij is oud en vol gaten, gevuld met een soort paardehaar...
maar me zo dierbaar...
Ik wou hem jullie tonen via deze fotoo's
Te herstellen is hij niet meer,
maar oh wat hou ik er van.
Dadelijk ga ik me warm induffelen , want moet met de fiets naar een dorpje verder...
Wat zijn we de luxe van een wagen toch gewoon,
gelukkig heeft mijn fiets een motortje...
Zo dit moest ik even van me afschrijven..
en de wereld die mag meelezen,
want zeg nu zelf ,
het leven is niet altijd rozegeur en maneschijn.
knuf Mieke







